www.mikrouli.gr

ο παιχνιδιάρικος ιστότοπος για παιδιά

Μήνυμα
  • To mikrouli.gr χρησιμοποιεί Cookies, για να μπορεί να διαμορφώνει με τον καλύτερο τρόπο και να βελτιώνει συνεχώς την ιστοσελίδα του. Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα μας συμφωνείτε με τη χρήση Cookies. Για να μάθετε περισσότερα για τα cookies που χρησιμοποιούμε δείτε σχετική ευρωπαική οδηγία http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/?uri=CELEX:32002L0058&from=EL.

    Προβολή της Πολιτικής Απορρήτου

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΥ

E-mail Εκτύπωση
Αξιολόγηση Χρήστη: / 23
ΧείριστοΆριστο 

MP3 audioΓια να το ακούσετε κάντε κλικ στο εικονίδιο

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΥ                                  

     Αυτό το ταξίδι μας θα είναι στον καταγάλανο ουρανό που φαίνεται τόσο μακρινός και άπιαστος, όμως είναι τόσο όμορφος και θαυμαστός!

Σε αυτόν λοιπόν τον απέραντο ουρανό ζουν χιλιάααδες αστεράκια. Κάποια από αυτά είναι μικρά και άλλα μεγάλα, κάποια είναι φωτεινά και άλλα θαμπά, κάποια είναι στρουμπουλά και άλλα αδύνατα.

     Εμείς λοιπόν θα μιλήσουμε για τη Φωτεινή, ένα μικρό και στρουμπουλό αστέρι, που ήθελε να γίνει ένα .... πολύ ξεχωριστό αστέρι.

Κάθε πρωί πήγαινε στο σχολείο, διάβαζε πάντα τα μαθήματά της και ήταν πρώτη στην τάξη της Έσπρωχνε τα άλλα αστεράκια για να απαντήσει πρώτη στις ερωτήσεις του Μεγάλου Δασκάλου. Ο Μεγάλος Δάσκαλος ήταν πολύ σοφός και πολλές φορές δεν άφηνε τη Φωτεινή να απαντήσει, αλλά ζητούσε τις απαντήσεις από τα άλλα αστεράκια της τάξης … και η Φωτεινή πολύ θύμωνε. Όμως πάντοτε σκεφτόταν: Θα έρθει η νύχτα και τότε θα είναι όλα θαυμάσια!!

     Τα αστεράκια, ξέρετε, τις νύχτες πηγαίνουν στο δικό τους κομμάτι ουρανού και κάνουν εξάσκηση, κάνουν δηλαδή όλα όσα μαθαίνουν στο σχολείο, για να μπορέσουν όταν μεγαλώσουν να είναι σωστά και λαμπερά αστέρια. Η Φωτεινή είχε διαλέξει ένα κομμάτι ουρανού πολύ σκοτεινό και σιγά σιγά, σπρώχνοντας τα άλλα αστεράκια, είχε καταφέρει να κρατήσει μόνο για εκείνη ένα μεγάλο κομμάτι ουρανού. Άλλωστε τα υπόλοιπα αστεράκια δεν ήθελαν να είναι κοντά της γιατί έκανε συνέχεια την έξυπνη. Αυτή όμως γεμάτη χαρά, πήγαινε κάθε σούρουπο στο δικό της κομμάτι ουρανού και προετοιμαζόταν για τη νύχτα που θα έκανε όλα όσα μάθαινε στο σχολείο, για να μπορέσει μια μέρα να πάρει τη σωστή θέση και να λάμψει όσο γινόταν πιο πολύ! Αυτό ήταν και το όνειρό της ….

     Κάθε μέρα λοιπόν πήγαινε στο σχολείο για να μάθει .. και ήθελε να τα μάθει όλα…

«Φωτεινή» έλεγε ο Μεγάλος Δάσκαλος,

«Κάνε τις ασκήσεις μαζί με τους συμμαθητές σου».

Αλλά η Φωτεινή έκανε τις ασκήσεις μόνη της, γιατί ήταν πιο γρήγορη και καλύτερη.

«Φωτεινή» έλεγε ο Μεγάλος Δάσκαλος,

«Παίξε με τους συμμαθητές σου».

Αλλά η Φωτεινή δεν ήθελε να χάνει το χρόνο της με χαζά παιχνίδια. Της άρεσε να μελετάει και να μαθαίνει για τους πλανήτες, τους κομήτες, για να ξέρει πόσο μακριά τους πρέπει να είναι για να λάμπει τη νύχτα. Μελετούσε για τον άνεμο και τα σύννεφα, για να ξέρει πώς θα μπορεί να τους ξεφεύγει και να μένει στη θέση της λαμπερή. Μελετούσε και μάθαινε για όλα τα θαυμάσια πράγματα του ουρανού και της νύχτας. Πόσο την αγαπούσε τη νύχτα, ήταν τόσο ήσυχα όλα και πόσο μαγικά έλαμπε ο ουρανός….!

       Έτσι περνούσε ο καιρός και η Φωτεινή έφτανε στο τέλος της εκπαίδευσής της και ήταν έτοιμη για την τελική δοκιμασία, όπου όλα τα αστεράκια θα έπρεπε να μείνουν ολόκληρη τη νύχτα στις θέσεις τους και να λάμπουν, για να μπορέσουν επιτέλους να γίνουν ολοκληρωμένα αστέρια. Όταν έφτασε η μεγάλη αυτή μέρα, η Φωτεινή περίμενε το σούρουπο για να ξεκινήσει η μεγάλη δοκιμασία και σαν έφτασε η ώρα .... έτρεξε να πάρει τη θέση της στον ουρανό. Όλα τα αστεράκια μαζεύτηκαν στην ώρα τους, κανένα δεν άργησε!

Ο Μεγάλος Δάσκαλος τους είπε: “Η δοκιμασία ξεκινάει μόλις προβάλει το Φεγγάρι και τελειώνει όταν θα εμφανιστεί ο Ήλιος. Καλή επιτυχία σε όλους και να θυμάστε ότι κάπου δίπλα σας υπάρχει κάποιος συμμαθητής σας για να σας βοηθήσει αν χρειαστεί ...” και κοίταξε την Φωτεινή χαμογελώντας.

‘’Πάλι τα ίδια’’, σκέφτηκε η Φωτεινή, ‘’αφού δεν χρειάζομαι κανέναν’’       ‘’Το Φεγγάρι ‘’ ψιθύρισαν τα αστεράκια και έλαβαν θέσεις.

Όλα άρχισαν να κορδώνονται και να λαμπυρίζουν όλο και περισσότερο. Η Φωτεινή έβαλε όλη της τη δύναμη και έλαμψε τόσο δυνατά, που την έβλεπαν σε ολόκληρο τον ουρανό. Τώρα έπρεπε να παραμείνει τόσο λαμπερή για όλη τη νύχτα, και βέβαια να παραμείνει στο δικό της κομμάτι ουρανού.

         Ξαφνικά είδε να έρχεται ένας κομήτης και υπολόγισε την απόσταση που έπρεπε να κρατήσει, τον είδε να περνάει .... Ήταν τόσο μεγάλος, με περίεργο σχήμα και ένα φως κιτρινωπό. Ήταν υπέροχος!! Τι τυχερή που ήταν …! Πέρασε ο κομήτης από τη μεριά της και εκείνη άφησε χώρο να περάσει χωρίς να χάσει τη λάμψη της. Ήταν μια απίστευτη νύχτα!! Ο ουρανός γύρω της ήταν τόσο μαγικός. Κοίταξε μακριά τους υπόλοιπους πλανήτες που ακολουθούσαν την τροχιά τους σα να χόρευαν και τα αστέρια που φώτιζαν γύρω τους. Και το μαγικό φεγγάρι, που αυτές τις μέρες ήταν στη δική τους γειτονιά. Και τα σύννεφα που ήταν λευκά και αφράτα ….

         Τα σύννεφα!!! Κατάλαβε ότι τα σύννεφα που παρατηρούσε έρχονταν προς το μέρος της. Έπρεπε λοιπόν να σταθεί γερά στη θέση της και να αφήσει τα συννεφάκια να περάσουν χωρίς να χάσει την ισορροπία της και βέβαια κρατώντας πάντοτε τη λάμψη της. Στηρίχτηκε λοιπόν γερά στα ποδαράκια της και συγκεντρώθηκε. Ένιωσε τα απαλά και χνουδωτά συννεφάκια να την ακουμπάνε και να περνάνε γύρω της. Ήταν χαμογελαστά και χαρούμενα συννεφάκια και η Φωτεινή νόμιζε πως τα άκουσε να σιγοτραγουδούν!

         Πόσο μαγική ήταν αυτή η νύχτα, η δική της νύχτα!! Συνέβησαν τόσα θαυμάσια πράγματα και είχε μάθει τόσα πολλά για τον ουρανό της. Όμως η αλήθεια είναι ότι ένιωθε κουρασμένη και έψαξε να δει που βρισκόταν το Φεγγάρι. Ανάλογα με τη θέση που είχε το Φεγγάρι θα καταλάβαινε πότε θα τελείωνε η Μεγάλη Δοκιμασία.

Και να, το είδε σχεδόν στην άκρη του ουρανού. Το Φεγγάρι χαιρέτησε τα αστεράκια και ο Ήλιος άρχισε να ξεπροβάλλει. Η Μεγάλη δοκιμασία είχε τελειώσει… Η Φωτεινή ήταν τόσο περήφανη και χαρούμενη, που ήθελε να ζητοκραυγάσει και να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Κοίταξε γύρω της και είδε τα άλλα αστεράκια να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται, εκείνη όμως δεν την πλησίαζε κανένας. Ήταν μόνη και δεν είχε κανέναν φίλο για να μοιραστεί τη χαρά της.

         Έμεινε άφωνη κοιτάζοντας τα υπόλοιπα αστεράκια... Τότε ένιωσε ότι δεν είχε πια σημασία που τα κατάφερε στη μεγάλη δοκιμασία, σημασία είχε ότι ήταν μόνη της...

“Φωτεινή” άκουσε το Μεγάλο Δάσκαλο να τη φωνάζει και θυμήθηκε όλες εκείνες τις φορές που της έλεγε να κάνει παρέα με τα άλλα αστεράκια. Γύρισε και είδε το Μεγάλο Δάσκαλο, που ήταν μαζί με τα υπόλοιπα αστεράκια και εκείνος της έκανε νόημα να πλησιάσει. Διστακτικά πλησίασε προς το μέρος του και ο Μεγάλος Δάσκαλος άνοιξε τα χέρια του για να την αγκαλιάσει. Η Φωτεινή έτρεξε στην αγκαλιά του και ένα μικρό δάκρυ έτρεξε στο μάγουλό της.

“Φωτεινή” της είπε ο Μεγάλος Δάσκαλος, “τα κατάφερες, πρέπει να είσαι χαρούμενη και να διασκεδάσεις μαζί με τους συμμαθητές σου” και την τράβηξε προς τα υπόλοιπα αστεράκια.

“Ακούστε με λίγο” φώναξε ο Μεγάλος Δάσκαλος,

“Ήσασταν όλοι πολύ καλοί και περάσατε με επιτυχία τη Μεγάλη Δοκιμασία. Τώρα πια θα είσαστε κανονικά αστέρια και θα πρέπει να θυμάστε ότι είστε όλοι σαν μια οικογένεια και πάντα θα βοηθάτε ο ένας τον άλλο.

Τώρα μπορούμε όλοι μαζί να διασκεδάσουμε!”

     Τα αστεράκια κοίταξαν το ένα το άλλο και αμέσως πήραν και τη Φωτεινή στην παρέα τους και άρχισαν όλοι μαζί να παίζουν και να τραγουδούν.

     Η Φωτεινή, χοροπηδώντας και τραγουδώντας με τα υπόλοιπα αστεράκια, κατάλαβε ότι πρέπει να μοιράζεσαι για να μπορείς να νιώθεις πραγματικά ευτυχισμένος.

 

© 2010 www.mikrouli.gr

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

E-mail Εκτύπωση PDF
Αξιολόγηση Χρήστη: / 8
ΧείριστοΆριστο 
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
 
    Ο Μάνι και η Νάνη είναι δυο χαριτωμένα αδελφάκια που τους αρέσει πολύ το παιχνίδι. Όπως σε όλους άλλωστε!! Έβρισκαν τα πιο απλά και παράξενα παιχνίδια για να παίζουν συνέχεια και βέβαια, όταν έπεφτε η νύχτα και το παιχνίδι έπρεπε να σταματήσει, με μια φωνή έλεγαν : «Μα δεν παίξαμε ακόμα!!»
     Ένα απόγευμα η Νάνη παρέα με τον αδελφό της το Μάνι και με τις υπόλοιπες φώκιες της γειτονιάς τους έπαιζαν κρυφτό. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και η μαμά φώκια βγήκε από το σπίτι τους και φώναζε:
«Σε πέντε λεπτά το παιχνίδι τελειώνει. Είναι ώρα γυρίσετε στο σπίτι.»
Αλλά, όπως ξέρετε, δεν έφταναν τα πέντε λεπτά για να τελειώσει το παιχνίδι και φυσικά πρώτα θα τελείωνε το παιχνίδι και μετά θα γύριζαν στο σπίτι. Έτσι λοιπόν, έκαναν πως δεν άκουσαν τη μαμά τους και συνέχισαν το παιχνίδι. 
     Η Νάνη είχε βρει μια καταπληκτική κρυψώνα σε μία μικρή σπηλιά δίπλα από το  λόφο με τα κίτρινα κοράλλια. Άκουγε τον Κάπα, που ήταν η μάνα, να ψάχνει στη γύρω περιοχή και σιγά σιγά να βρίσκει τις υπόλοιπες φώκιες. Εδώ που τα λέμε, οι κρυψώνες τους δεν ήταν και πολύ καλές, γιατί είναι λίγο δύσκολο για μία φώκια να κρυφτεί στον ωκεανό. Η κρυψώνα όμως της Νάνη ήταν φοβερή και ήταν σίγουρη ότι ο Κάπα δεν θα την έβρισκε. Α!! Ο Κάπα όμως, βρήκε το Μάνι και ο Μάνι άρχισε να φωνάζει «Δεν είναι δίκαιο, Δεν είναι δίκαιο...»
   Η Νάνι ήξερε ότι ο αδελφός της ήθελε πάρα πολύ να νικήσει σε αυτό το παιχνίδι, έτσι λοιπόν αποφάσισε να βγει από την κρυψώνα της και να ελευθερώσει το Μάνι.
Για λίγα λεπτά σκέφτηκε τις κινήσεις της.
« Θα βγω με φόρα από την σπηλιά, θα στρίψω αριστερά από το μικρό αμμόλοφο, θα περάσω πλάι από το βράχο με τα  πλατιά φύκια, θα κολυμπήσω επάνω από το λόφο με τα κίτρινα κοράλλια, μετά λίγο δεξιά από το σπίτι του κυρίου Κάβουρα  και έτσι θα βρεθώ μπροστά στην αφετηρία, χωρίς να με δει ο Κάπα... Ναι!  Αυτό είναι φοβερό σχέδιο.» Πήρε λοιπόν δυο βαθιές ανάσες, τίναξε απαλά την ουρά της και τα πτερύγιά της και ξεκίνησε. 
   Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιό της ... όμως, καθώς έστριψε με φόρα δεξιά από το σπίτι του κυρίου Κάβουρα, το δεξί της πτερύγιο χτύπησε με δύναμη το βυθό, όπου κάτω από την άμμο ήταν ένα παλιό και μυτερό κοχύλι που της πλήγωσε το πτερύγιο. Η Νάνη όμως, ήταν τόσο αφοσιωμένη στο σχέδιό της που δεν το κατάλαβε και συνέχισε για να βγει στην αφετηρία και να ελευθερώσει το Μάνι. Και τα κατάφερε!!!
Φώναξε δυνατά: «Φτου και βγαίνω ... και Ελευθερία στον Μάνι» 
   Ο Κάπα που έψαχνε από την άλλη μεριά του βυθού, ξαφνιάστηκε και γύρισε στην αφετηρία για να δει τη Νάνη. Την κοίταξε έκπληκτος  που ζητωκραύγαζε και χτυπούσε παλαμάκια! 
Εκείνη τη στιγμή την κοιτάει ο Μάνι και της λέει φοβισμένος:
«Νάνη ... το πτερύγιό σου...»
Η Νάνη δεν είχε καταλάβει τι είχε συμβεί και όταν κοίταξε το πτερύγιο της τρόμαξε. Τότε ένιωσε και τον πόνο.  
Όλες οι φώκιες την αγκάλιασαν και της είπαν να μην στενοχωριέται. Θα την πήγαιναν στη μαμά της. 
     Η ΜΑΜΑ...! Η Νάνη θυμήθηκε ότι η μαμά τους είχε φωνάξει να γυρίσουν στο σπίτι, γιατί σκοτείνιαζε και πάντα τους έλεγε ότι είναι επικίνδυνα τη νύχτα και πιο εύκολο να χτυπήσουν. Τώρα πώς θα πήγαινε στο σπίτι; Ήταν και αργοπορημένη και χτυπημένη. Πώς θα το έλεγε στη μαμά της ...;  
Ο Μάνι την αγκάλιασε . «’Έλα. Θα το πούμε μαζί στη μαμά».
     Έτσι λοιπόν πήγαν στο σπίτι τους, όπου βέβαια η μαμά τους περίμενε στην πόρτα έξαλλη που είχαν αργήσει τόσο πολύ και ο μπαμπάς περίμενε στο τραπέζι για το βραδινό. Η Νάνη και Μάνι μπήκαν μέσα με τα μούτρα κατεβασμένα και κοίταξαν τη μαμά τους. Η μαμά θυμωμένη τους πλησίασε και ... πριν προλάβει να βάλει τις φωνές είδε το χτυπημένο πτερύγιο της Νάνη.
Η Μάνι έτρεξε στον μπαμπά και του είπε: «Δεν έφταιγε η Νάνη»
Η μαμά έσκυψε και αγκάλιασε την Νάνη με τόση αγάπη που η Νάνη κοκάλωσε !!!
«Πες μου πώς χτύπησες αγάπη μου» είπε η μαμά και η Νάνη έβαλε τα κλάματα.
Ήταν τόσο σίγουρη ότι η μαμά θα τη μάλωνε και όταν εκείνη την αγκάλιασε και άρχισε να περιποιείται το χτυπημένο της πτερύγιο, ένιωσε ότι ήταν άδικη με τη μαμά της και δεν έπρεπε να φοβάται να γυρίσει στο σπίτι. 
     Μαζί με το Μάνι, είπαν στο μπαμπά και τη μαμά για το παιχνίδι και πώς η Νάνη χτύπησε, ενώ η μαμά καθάριζε την πληγή της και της έβαζε επιδέσμους.
Καθώς ο Μάνι καθόταν στην αγκαλιά του μπαμπά,  η μαμά πήρε τη Νάνη στην αγκαλιά της και είπε:
«Ο μπαμπάς και εγώ σας αγαπάμε πολύ  και είμαστε περήφανοι που μας είπατε όλη την αλήθεια και που ήρθατε κατευθείαν στο σπίτι ... Μπράβο σας! Όμως ξέρετε ότι πρέπει να γυρίζετε στο σπίτι πριν νυχτώσει, γι΄αυτό λοιπόν αύριο δεν έχει παιχνίδι στον ωκεανό. Θα μείνετε στο σπίτι».
Η Νάνη και ο Μάνη έφαγαν το βραδινό τους και πήγαν για ύπνο.
Ήταν και οι δύο τόσο ήρεμοι και ευτυχισμένοι γιατί τώρα πια κατάλαβαν, ότι  η αλήθεια είναι πάντα η καλύτερη λύση και ακόμα και όταν κάνουν αταξίες, ο μπαμπάς και η μαμά τους αγαπούν πολύ και θα είναι.... πάντα δίπλα τους !
 
© 2010 www.mikrouli.gr
Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Ομάδα του mikrouli.gr στο Facebook

Facebook Image

ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ

Έχουμε 38 επισκέπτες συνδεδεμένους

Τι παίζει η TV τώρα

Βρίσκεστε εδώ: ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ-ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙΑ | Παραμύθια | Σύγχρονα παραμύθια